There are no translations available.

There are no translations available.

dialexeis-enos-megalou-mysti_thΔιαβάζοντας αυτό το βιβλίο, που αποτελείται από απομαγνητοφωνημένες διαλέξεις του Δ. Σαμαέλ Αούν Βεόρ, ο αναγνώστης μπορεί να έρθει σε επαφή με τη δύναμη και την αμεσότητα του λόγου, ενός μεγάλου μύστη, που από απέραντη αγάπη προς την βασανισμένη ανθρωπότητα, ξετυλίγει μπροστά στον ακροατή, όλη την αρχαία σοφία.



ΔΙΑΛΕΞΕΙΣ ΕΝΟΣ ΜΕΓΑΛΟΥ ΜΥΣΤΗ - Η ΑΝΑΓΚΗ ΤΟΥ ΝΑ ΞΕΡΟΥΜΕ ΝΑ ΖΟΥΜΕ

Εμείς πρέπει να ενεργήσουμε αντίστροφα, να χρησιμοποιήσουμε τις εμπειρίες για την προσωπική μας αυτοπραγμάτωση· οι ίδιες οι εμπειρίες μπορούν να μας δώσουν αρκετό διδακτικό υλικό για την εξέλιξη της ουσίας, μ’ άλλα λόγια, για την ψυχική μας ανάπτυξη. Έτσι λοιπόν οι εμπειρίες είναι βέβαια θαυμάσιες μ’ όλη τη σημασία της λέξεως. Δεν είναι δυνατόν να βγει διδακτικό υλικό για την ανάπτυξη της συνειδήσεως από οπουδήποτε αλλού εκτός από τις εμπειρίες, γι’ αυτό αυτοί που τις αποκηρύσσουν, που διαμαρτύρονται για τις επίπονες εμπειρίες της ζωής, σαφώς στερούνται το καλύτερο, στερούνται τη ζωντανή πηγή που μπορεί να μας οδηγήσει στην ενίσχυση της ψυχικής ζωής.

Όταν ένας πάρει σαν διδακτικό υλικό τις εμπειρίες για να προχωρήσει στην αυτοπραγμάτωση, μπορεί ν’ ανακαλύψει τα ψυχικά του ελαττώματα. Γιατί είναι σε σχέση με την ανθρωπότητα, σε σχέση με τους συγγενείς μας, σε σχέση με τους συνεργάτες μας στο εργοστάσιο, στον αγρό κλπ., που μέσω των εμπειριών μας πετυχαίνουμε την αυτοανακάλυψή μας. Οι εμπειρίες είναι καλές βέβαια, προκαλούν τα λάθη μας. Μπροστά στους υβριστές μας, λόγου χάριν, αναβιώνει το εγώ του θυμού, μπροστά σ’ άτομα άλλου φύλου, αν δε βρισκόμαστε σ’ επιφυλακή σαν σε καιρό πολέμου, τότε αναβιώνει το εγώ της ασέλγειας.

Έτσι λοιπόν, η εμπειρία είναι αυτή που μας χρησιμεύει στην αυτογνωριμία μας. Σαφώς το κυριότερο είναι να μην ταυτιστούμε με κανενός είδους συμβάν, με κανένα γεγονός ή κατάσταση. Χρειάζεται να επωφελούμαστε από κάθε εμπειρία όσο τρομερή κι αν είναι για την αυτοανακάλυψη. Όταν αυτοπαρατηρείται κανείς βλέπει πόσο είναι χρήσιμες οι εμπειρίες. Αν αποτραβηχτούμε σε μια μοναχική σπηλιά χωρίς να έχουμε ανακαλύψει τον εαυτό μας, χωρίς να τον έχουμε γνωρίσει, χωρίς να διαλύσουμε το εγώ, το αποτέλεσμα θα ήταν απόλυτη αποτυχία.

Στα Ιμαλάϊα πολλοί ερημίτες έζησαν σε σπηλιές κι έφτασαν στο σημείο να αναπτύξουν ορισμένες δυνάμεις. Αυτοί οι ερημίτες στηριζόμενοι σε μια αυστηρή εσωτερική πειθαρχία, πέτυχαν το Σαμαντί και γεύτηκαν τότε απ’ αυτό, διεισδύοντας στο Πραλάγια του Σύμπαντος μέχρι να χαθούν για καιρό στο ανώτατο Πάρα-Μπραάμα.

Συνέβη εκείνο που πραγματικά ήταν, γονιμοποιημένοι στις πιο διαφορετικές επιστήμες του νου, τέτοιοι ερημίτες κατόρθωσαν ν’ αποκλείσουν την Ουσία, τη Συνείδηση κι αυτή χωρίς το «εγώ» μπόρεσε να δοκιμάσει ό,τι δεν ανήκει στο χρόνο, ό,τι βρίσκεται πιο πέρα από το σώμα των συναισθημάτων και του νου. Μεθώντας λοιπόν με το Σαμαντί, νόμισαν ότι έγιναν Μαχάτμας, ουδέποτε εργάστηκαν πάνω στο εγώ, ποτέ δεν απασχολήθηκαν με τη διάλυση των διαφόρων ψυχικών φορτίων, παρά μόνο ειδικεύτηκαν στη Γιόγκα του διαλογισμού. Επειδή αναπόφευκτα έγιναν αθλητές της επιστήμης του διαλογισμού, η ουσία στη στιγμή, μπορούσε να φτάσει μέχρι τους πλανήτες του Χριστού, να πλεύσει σ’ αυτό το περιβάλλον των πλανητών που από τη φύση τους είναι πνευματικοί. Δυστυχώς όμως χωρίς ισχύ για να ενσωματωθούν με τέτοιου είδους πλανήτες. Αφού πέρασε δε η έκσταση, η Ουσία γύρισε πάλι στο εγώ, σ’ αυτούς τους ίδιους. Αργότερα επέστρεψαν, ενσωματώθηκαν και τώρα βρίσκονται στο Δυτικό κόσμο σαν άνθρωποι χυδαίοι με τον εγωκεντρισμό τους και τόσο στην Ανατολή όσο και στο Θιβέτ, τους ακολουθούν λατρεύοντας τους σαν Αγίους.

Είναι απαραίτητο να καταλάβουμε την ανάγκη της διάλυσης του εγώ. Κι αυτό δεν θα ήταν δυνατό αν δεν επωφελούμαστε από τις σκληρές εμπειρίες της ζωής.

Υπάρχουν επίσης άτομα, που μετά από κάποια σειρά σταθερών παρατηρήσεων πάνω στα διάφορα συμβάντα της ζωής, ξεχνούν τη δουλειά τους οπότε οι εμπειρίες αντιμετωπίζονται σαν και πρώτα.

Όταν κάποιος αντιμετωπίζει τις εμπειρίες της ζωής σαν ένα μέσον για να φτάσει σε ένα σκοπό, σαν μέσο αυτοανακαλύψεως και αυτοπαρατηρήσεως, τότε μόνο μπορεί να τις γευτεί. Η γεύση αυτή της δουλειάς είναι κάτι το θαυμαστό, προσφέρει μια άφατη λεπτότητα.

Όταν κανείς ανακαλύψει ότι έχει το τάδε ή δείνα ψυχολογικό ελάττωμα και το περιορίζει, τότε γεύεται στη δουλειά μια καθαρή γεύση. Όταν όμως μετά τη δουλειά του με τον εαυτό του την εγκαταλείψει κι αντιμετωπίσει τις εμπειρίες της ζωής σαν και πρώτα, δηλαδή, ξαναντιστρέφει το νόημα των εμπειριών, τότε αναμφισβήτητα θα ξαναγευτεί την καθημερινή ρουτίνα, την ίδια για πάντα ζωή.

Πρέπει λοιπόν να διακρίνουμε ξεκάθαρα τη γεύση της δουλειάς από εκείνη της καθημερινής ζωής. Έτσι λοιπόν, ακριβοί αδερφοί μου, μην αποφεύγεται τις εμπειρίες της ζωής. Ας επωφεληθείτε από την πιο απλή εμπειρία, για την αυτοανακάλυψή σας. Οποιοδήποτε γεγονός όσο ασήμαντο και να ‘ναι επιτρέπει να προχωρήσουμε στην αυτογνωσία.

Ιδιαίτερα στη σχέση του με τα διάφορα άτομα μπορεί κανείς ν’ ανακαλύψει τον εαυτό του, τα ιδιαίτερα λάθη του, που τόσο αυθόρμητα εκδηλώνονται και που μπορεί να τα δει, αν βρίσκεται σε κατάσταση αφύπνισης. Ελάττωμα που ανακαλύπτεται πρέπει να δουλευτεί, να κριθεί, ν’ αναλυθεί σωστά, πρέπει να γίνει κατανοητό με τη μέθοδο του διαλογισμού. Μετά έρχεται η εκτέλεση κι η διάλυσή του. Οιοδήποτε ψυχικό επιπρόσθετο μπορεί να διαλυθεί με τη βοήθεια της DEVI KUNDALINI SHAKTI, της Θεϊκής μας μητέρας. Αν εμείς, την παρακαλέσουμε να περιορίσει μέσα μας αυτό το ψυχικό επιπρόσθετα στοιχείο που εμείς αντιληφθήκαμε, εκείνη θα το κάνει, θα το καταστρέψει και θα μείνουμε ελεύθεροι από αυτό το ελάττωμα.

Πόσο ανακουφισμένος αισθάνεται κανείς όταν περιορίσει μέσα του ένα ελάττωμα, σαν να του αφαιρέσανε ένα βάρος από πάνω του. Κι όσο τα διάφορα ψυχικά επιπρόσθετα καταστρέφονται, η Ουσία, το Μπουδάτα ελευθερώνεται. Κι όταν όλα τα βάρη γίνουν κοσμική σκόνη, εξαφανίζεται η εγωική συνείδηση, μένει δε, μόνο η καθαρή συνείδηση του ΕΙΝΑΙ η χρηστή αρχέγονη συνείδηση. Λοιπόν, αξίζει τον κόπο να εκμεταλλευτούμε τις πρακτικές εμπειρίες της ζωής για την ανακάλυψη του εαυτού μας. Χωρίς αυτές δεν θα ήταν δυνατή η αυτογνωσία.

Αυτοί οι ερημίτες που κλείνονται στα σπήλαια για να διαλογιστούν, τρεφόμενοι με χόρτα και ρίζες τους δάσους, πέτυχαν το Σαμαντί, μερικοί απ’ αυτούς το Σατόρι, φωτίστηκε ο νους τους, όμως ποτέ δε μπόρεσαν φωτιστούν μέσα τους. Ένα πράγμα είναι να δοκιμάσεις το φως κι άλλο να το δημιουργείς.

Υπήρξαν μυστικιστές άγιοι, ερημίτες στην Ανατολή που ήρθαν σ’ επαφή μ’ αυτό το φως, επειδή όμως δε δούλεψαν πάνω στους εαυτούς τους, επειδή δεν περιόρισαν τα ψυχικά τους επιπρόσθετα στοιχεία δεν μπόρεσαν να πραγματώσουν μέσα τους αυτόν το φωτισμό. Ο πειραματισμός σ’ αυτό το φως είναι χρήσιμος, πολύ χρήσιμος όμως αν δεν αυτοπραγματωθούμε εσωτερικά, χάνουμε άδικα τον καιρό μας. Δεν θα μπορούσαμε πραγματικά να πραγματώσουμε μέσα μας το φως, αν δεν δουλέψουμε πρώτα καταστρέφοντας το εγώ μας το ίδιο. Έτσι αξίζει ν’ αναλογιστούμε βαθειά σ’ όλα αυτά.

Όσο εμείς προχωράμε καταστρέφοντας τον κακό εαυτό μας, η Συνείδηση ελευθερώνεται κι όταν οριστικά φτάσουμε στο σημείο της απόλυτης καταστροφής του «εγώ», η Συνείδηση θα μείνει ελεύθερη ολοκληρωτικά, οπότε ο φωτισμός θα πραγματοποιηθεί μέσα στον καθένα μας. Μόνο εκείνοι που θα πραγματοποιήσουν μέσα τους τη φώτιση, αυτοί θα μπορέσουν να ζήσουν στους πλανήτες του Χριστού.

Ας γνωρίσετε ότι γύρω από κάθε ήλιο που μας φωτίζει, περιστρέφονται ο πλανήτες του Χριστού. Αυτοί από τη φύση τους είναι πνευματικοί, όχι υλικοί. Υπάρχουν δύο φύσεις, η μια περαστική, εφήμερη, του φυσικού κόσμου, η άλλη, η φύση των πλανητών του Χριστού, η αθάνατη, η αναλλοίωτη, η παντοτινή, η φοβερά Θεϊκή.

Στους πλανήτες αυτούς ζουν Θείες ανθρωπότητες. Μέσα σε κάθε πλάσμα απ’ αυτές διαμένει ο Χριστός. Ο Χριστός λάμπει σε κάθε πλάσμα. Όμως είναι παράλογο να προσπαθήσει κανείς να γίνει κάτοικος των πλανητών του Κυρίου, χωρίς να έχει περιορίσει τα εγώ του.

Είναι ανόητο να θέλουμε να περιορίσουμε τα εγώ απαρνούμενοι τις εμπειρίες της ζωής ή διαμαρτυρόμενοι γι’ αυτές ή απελπιζόμενοι ή ταυτιζόμενοι με κάθε συμβάν. Το διδακτικό υλικό, για την αυτοπραγμάτωση δε βγαίνει από πουθενά αλλού εκτός από τις εμπειρίες της ζωής. Ας δεχτούμε λοιπόν κάθε εμπειρία, πικρή ή χαρούμενη, με τη σκέψη ότι μας προσφέρει αρκετό διδακτικό υλικό για την αυτοπραγμάτωσή. Ας μην πέσουμε στο λάθος, να ταυτιστούμε με κάποιο συμβάν ή να αποκηρύξουμε (απορρίψουμε) κάποιο άλλο. Κάθε εμπειρία της ζωής είναι χρήσιμη. Όταν θα έχουμε διαλύσει το σύνολο των εγώ, ο εσωτερικός μας νους θα ανοιχθεί.

Ήδη σας είπα, ότι έχουμε τρεις νόες, τον πρώτο τον ονομάζουμε «αισθησιακό νου», στον οποίο βρίσκουμε το προζύμι των Σαδδουκαίων. Ο δεύτερος είναι ο «διάμεσος νους» κι ο τρίτος είναι ο «εσωτερικός νους». Στο διάμεσο νου βρίσκονται οι διάφορες θρησκείες, είναι το προζύμι των Φαρισαίων.

Ο Ιησούς Χριστός λέει: «Φυλαχτείτε από το προζύμι των Φαρισαίων» δηλαδή, φυλαχτείτε από τις διδασκαλίες των υλιστών και των υποκριτών Φαρισαίων, αυτές είναι οι λέξεις του Ευαγγελίου του Κυρίου. Τι μπορεί να ξέρει ο νους για την αλήθεια, για το πραγματικό; Τίποτα, γιατί εργάζεται τις ιδέες των περιεχομένων του αποκλειστικά με τα δεδομένα των πέντε αισθήσεων.

Ο διάμεσος νους δεν ξέρει επίσης τίποτα γύρω από το Πραγματικό, εκεί είναι οι επιστήμες των Φαρισαίων· ξέρουμε καλά ότι αυτοί παρευρίσκονται στις εκκλησίες τους για να τους βλέπουν οι άλλοι, στα Ιερά Καθήκοντα τους και τις Τελετουργίες για να πουν οι άλλοι τα καλύτερα λόγια, όμως δε δουλεύουν ποτέ με τον εαυτό τους, βασίζουν δε τη θρησκεία τους αποκλειστικά στις δοξασίες (στην πίστη) κι αυτό είναι παράλογο.

Με το θάνατο του εγώ ανοίγει ο εσωτερικός νους, τόσο διαφορετικός, που λειτουργεί με τα δεδομένα της Συνείδησης, που με τη σειρά της δέχεται τα δεδομένα της Υπέρτατης Συνειδήσεως του Όντος και που με την οποία οργανώνει τις ιδέες των περιεχομένων του. Επειδή η Υπέρτατη Συνείδηση, η προερχόμενη από την Ύπαρξη, έχει δύναμη να πειραματιστεί το Πραγματικό και την Αλήθεια, σαφώς ο εσωτερικός νους έχει καλά δεδομένα για να εργαστεί τις ιδέες των περιεχομένων του. Γι’ αυτό τον εσωτερικό νου τον ονομάζουμε «Αντικειμενικό Λόγο», και τον αισθησιακό «Υποκειμενικό Λόγο». Όποιος έχει ανεπτυγμένο τον εσωτερικό νου γνωρίζει το Πραγματικό, την Αλήθεια, αυτό που είναι πέρα από το σώμα των αισθήσεων και του νου, γνωρίζει τα μυστήρια της ζωής και του θανάτου όχι γιατί του τα είπαν άλλοι, αλλά από μυστική, άμεση εμπειρία.

Υπάρχουν δύο ψυχισμοί: ο κατώτερος, ο σχετικός με τα τσάκρα κι ο ανώτερος, ο ανήκων στην Υπερθετική Μεταβατική Συνείδηση του ΕΙΝΑΙ και στις Θεϊκές, μεταβατικές, παγκόσμιες πνευματικές αξίες.

Ο κατώτερος ψυχισμός πληρεί σκοπούς, θα ‘ταν παράλογο να το αρνηθούμε  Η εξέλιξη των τσάκρα είναι μέχρις ενός ορισμένου σημείου χρήσιμη, δεν είναι όμως το παν.

Όταν κανείς αφυπνίσει τη Συνείδηση του και διανοίξει πραγματικά τον Αντικειμενικό Λόγο ή τον εσωτερικό Νου, που αποτελεί όργανο της Συνειδήσεως, τότε η διαφώτιση του Είναι είναι απόλυτη και υπερέχει όλων των τσάκρα. Περνά πέρα από τα τσάκρα μπαίνει στο πεδίο του Υπερανθρώπου, του Βούδα, του φωτισμένου Βούδα.

Θέλω να καταλάβουν οι αδερφοί μου αυτό το σημαντικότατο σημείο το τόσο βαθύ, θέλω να καταλάβουν επίσης για το λόγο αυτό, την ανάγκη να περάσουν από τη Βουδιστική εκμηδένιση.

Αν το κάνουν έτσι δε θα βαρύνουν, θ’ ανοίξουν τον Εσωτερικό τους Νου και θα φτάσουν στη φώτιση. Δε θέλω να πω ότι πρώτα δεν ήταν δυνατή μια εμπειρία φωτίσεως. Είναι δυνατή, όπως ήδη σας είπα.

Ένας γνωρίζει την εμπειρία του φωτισμού, άλλο πράγμα όμως είναι η εσωτερική πραγμάτωση του φωτισμού. Ο ερημίτης μπορεί να πειραματιστεί (δοκιμάσει) τη φώτιση, όμως αυτό δεν φέρνει αναγκαστικά την αυτοπραγμάτωση της φωτίσεως. Κανείς στην πραγματικότητα δε θα μπορούσε να αυτοπραγματωθεί στη φώτισή του, αν δεν περιόριζε πρώτα ή δεν κατάστρεφε όλα εκείνα τα ψυχικά επιπρόσθετα στοιχεία, τα μη ανθρώπινα, που φέρνουμε μέσα μας.

Αξίζει τον κόπο να καταλάβουμε τότε όλα αυτά και να διαλογιστούμε βαθειά. Η δουλειά πάνω στη διάλυση του εγώ πρέπει να είναι βαθειά κι είναι ανάγκη να βρέξουμε τα ίδια μας τα πόδια με το αίμα της καρδιάς αν θέλουμε να μείνουμε απόλυτα αγνοί. Η εσωτερική αυτοπραγμάτωση του ΕΙΝΑΙ, είναι κάτι πάρα πολύ σοβαρό και προϋποθέτει δοκιμασία σε φοβερά μαρτύρια, άρνηση μερικές φορές των όσων αγαπάμε περισσότερο και διάθεση για την απάρνηση των πιο αγαπημένων πραγμάτων. Ξαναλέω πως πρέπει να βρέξουμε τα πόδια στο αίμα της καρδιάς.

Πρέπει κανείς να γίνει κάτι διαφορετικό, κάτι αλλιώτικο, μέχρι ακόμα και να χάσει την προσωπική του ταυτότητα.

Μια μέρα δηλαδή, θα πρέπει να ψάξουμε μέχρι την ίδια μας την τωρινή ταυτότητα και δεν θα τη βρούμε. Θα ‘χει χαθεί για μας γιατί εμείς θα ‘χουμε γίνει κάτι διαφορετικό. Πρέπει να γίνουμε αλλιώτικοι, το κάτι άλλο, ν’ αλλάξουμε. Πως θα μπορούσαμε ν’ αλλάξουμε ολοκληρωτικά αν διατηρήσουμε την τωρινή μας ταυτότητα; Στο δρόμο αυτό αγαπητοί μου αδερφοί, υπάρχουν λυπηρές διαδικασίες, πολύ λυπηρές. Αυτός που θέλει ν’ αρχίσει με επιτυχίες, οφείλει ν’ αρχίσει με ορισμένες φυσικές θυσίες, πειθαρχημένες. Εγώ στην τωρινή μου ύπαρξη άρχισα περπατώντας με τα πόδια ολόκληρες χώρες δίχως πέντε δεκάρες στην τσέπη, κοιμόμουνα στα βουνά, τυλιγμένος στα δικά μου κουρέλια για να αψηφήσω την ενόχλησή μου, τ’ άπλωνα κάτω από τις στοές των σπιτιών, χωρίς να έχω λεφτά, αν βέβαια είχαν τέτοιες στέγες, γιατί σήμερα οι κατασκευές έγιναν τόσο σκληρές που αν σε πιάσει βροχή δεν έχεις παρά να την υποστείς, αυτή είναι η σκληρότητα αυτών των καιρών.

Δεν με βάρυνε το γεγονός ότι ταξίδεψα χωρίς λεφτά, σε όλες τις χώρες, ότι υπέφερα από τις θύελλες και τις καταιγίδες, δεν με ενόχλησε να φτάσω σε χωριό όπου κανείς δε με γνώριζε και χωρίς δεκάρα στη τσέπη. Έτσι άρχισα και μου χρησίμευσε πολύ. Άρχισα μ’ αυτόν τον πολύ φυσικό τρόπο, ο κρυφός μου πατέρας θέλησε ν’ αρχίσω έτσι…

 

© 2011 Ινστιτούτο Γνωστικής Ανθρωπολογίας

Top